همواره دغدغه مسئولین آموزش و پرورش تورم نیرو در کلان شهرها و کمبود نیرو در مناطق محروم بوده است. این دغدغه در سخنان وزیر محترم آموزش و پرورش جناب دکتر علی احمدی در برنامه گفتگوی ویژه خبری مورخ شنبه 19/11/87  و وزرای قبلی و بعدی ایشان کاملا مشهود بوده است. سوال بنده اینست که آیا امکاناتی در مناطق محروم و در اختیار معلمهای غیر بومی قرار می گیرد که علاقه مند به ماندن و فعالیت مفید در این مناطق باشند؟ به عنوان مثال بنده 9 سال در یک منطقه محروم و سردسیر در غرب استان اصفهان فعالیت داشتم (که به دلایل امنیتی(!!!) نمی توانم نام آن شهر را ببرم.) درحالیکه اهل شهرستان آران وبیدگل هستم. به برکت دولت نهم در سال ۸۷، بیش از 2 سال بودکه شهر گازکشی شده بود ولی 6 واحد سازمانی متعلق به آموزش و پرورش که یکی از آنها 4 سال در اختیاربنده قرار داشت هنوز هم در سرمای سخت این منطقه باید از نفت استفاده می کردند و کپسول گاز به دوش می کشیدند. بنده هر چند ماه یکبار که می خواستم به دیدار خانواده ام بروم با وجودی که فاصله شهر مذکور تا زادگاهم حدود 350 کیلومتر است از صبح تا شب گرفتار بودم.چرا که از ساعت 14 به بعد دیگر مینی بوسی که ما را به اصفهان ببرد نبود. کرایه ای که هربار متحمل می شدم حدود 30 هزار تومان بود که هیچ کجا به حساب نمی آمد. حق مناطق محروم را هم که حذف کرده بودند. پزشک متحصصی که در مواقع ضروری بتوانیم به او مراجعه کنیم در آنجا نبود ودر سال ۸۹-۸۸ که منتقل شدم هزینه سفری که به من دادند به یک توهین بیشتر شبیه بود تا کمک مالی. این مبلغ باید حدود یک ماه حقوق می بود ولی تقریبا ۶۰۰۰ تومان در نظر گرفته شده بود که بعد از تامین اعتبار به من خواهند داد تا یک مرتبه شُکّه بشوم!!!!شما قضاوت کنید که با این شرایط نباید مغز یک معلم معیوب باشد که امکانات شهرهای بزرگ را رها کند و در چنین مناطق محرومی سکونت کرده و فعالیت مفید داشته باشند؟

در صورتیکه منزلی در خور شأن یک معلم و سرویس رفت و آمد و امکاناتی در اختیار معلمهای غیر بومی قرار دهند که فکرشان فقط به آموزش و پرورش متمرکز شود، شکی نیست که برای آمدن به چنین مناطقی صف خواهند بست. سعدی علیه الرحمه می فرماید:

کَس نبیند که تشنگان حجاز ....  به سر آب شور گِرد آیند

هرکجا چشمه ای بُوَد شیرین .... ..   مردم و مرغ و مور گِرد آیند