امروزجرأت کردم واز خانه خارج شدم.
سوار بر همان موتورم شدم و برای خرید نان به راه افتادم. تقریباً از 5 نانوایی که معمولاً باید در این ساعت مشغول طبخ نان می بودند رد شدم ولی همه ی آنها انگار سالها بود که بسته بودند. ازحوالی زیارت هفت امامزاده که می گذشتم نا خودآگاه چشمم به چراغانی با شکوهی افتاد که از پایگاه صاحب الزمان(عج) شروع شده و تا حدود امامزاده محسن(ع) ادامه داشت. بی اختیار نگاه به ساعت کردم . به گفته «بابا برقی» این ساعت تا 5 ساعت دیگر ساعات اوج مصرف است. با اختلاف 50 لامپ تقریباً 5000 لامپ در این مسیر روشنی بخش مراسم تولد امام حسین (ع) بودند. این فقط لامپهای رشته ای معمولی بود. بیش از 20 لامپ خیاری پر مصرف در ساختمان هفت امامزاده روشن بود بدون اینکه کسی داخل ساختمان زیارت باشد.(یادم هست سال گذشته یکی از دوستان بنده که مغازه ابزار فروشی دارد برای تبلیغ بیشتر مغازه اش یکی از این لامپها (لامپهای خیاری)را بالای درب مغازه اش نصب نموده بود. نامه ای از اداره برق برایش آمد که اگر تا 24 ساعت بعد نسبت به تعویض لامپ فوق الذکر اقدام ننمایید نسبت به پلمپ مغازه شما اقدام کرده و احیاناً به پرداخت جریمه محکوم خواهید شد.) این پایان ماجرا نبود. برآن شدم که سری به دیگر خیابانها بزنم. از سه راه بندشاهی تا حسینیه دهنو و از آنجا تا میدان شهرداری سابق بیش از 7000 لامپ نورافشانی می کردند. در خیابان امامزاده قاسم بیش از 1000 لامپ روشن بود. در خیابانهای دیگر هم چیزی بیش از 2000 لامپ روشنی بخش مراسمها بود. با احتساب لامپهای که برای نیمه شعبان به دور گنبد مسجد صاحب الزمان (عج) بسته بودند،در خوش بینانه ترین حالت با احتساب اینکه هر لامپ را 60 وات در نظر بگیریم به رقمی ناچیز بیش ازیک میلیون وات بر می خوریم. اگر در رسانه ملی گفته می شود با خاموش کردن یک لامپ خانواده ای را از تاریکی نجات دهید حال بگویند با خاموش کردن این لامپها و اصلاح مراسم جشن میلاد ائمه اطهار(ع) به شیوه ای که هم احترام به ایشان (ائمه اطهار(ع) ) حفظ شده و هم اسرافی متوجه بیت المال نگردد، چقدر می توان درمصرف برق صرفه جویی کرد. یادم هست چند سال قبل که در منطقه چادگان و درجوار سد باشکوه زاینده رود مشغول خدمت بودم با وجودی که دریاچه ی پشت سد تقریباً انباشته از آب بود باز هم می دیدیم که در شبانه روز چند ساعت برق نداشتیم. ولی در 2 سال اخیر که بارندگی چندانی نداشته ایم و «زاینده رود» به «میراینده رود» تبدیل شده است این برق از کجا می آید که اینقدر اسراف کردن، به هیچ نیروگاهی فشار نمی آورد!!!؟؟؟ (ناگهان فکرم داشت به جای ناجوری می رفت که بر گرداندمش. زیرا قرار نیست دیگر برود!!!)
در رسانه ملی ،به اندازه کافی از مضرات نوشابه هایی که سریع آماده می شود صحبت شده است.(چند سال قبل یک بسته پودر برای تهیه شربت پرتقال خریدم. نیمی از پارچه محتوی شربت را خوردم و نصف دیگرش را در یخچال گذاشتم در حالی که یک عدد قاشق استیل هم داخل آن گذاشته بودم. تقریباً بعد از 24 ساعت قاشق رنگ عوض کرده بود و صورتی رنگ شده بود. حال این به اصطلاح شربت و در واقع اسید با معدۀ ما چه کاری می کند، سالهای آینده مشخص خواهد شد.)
این شربتهایی که اوصافش را گفتم در مراسم جشن میلاد ائمه اطهار(ع) بین مردم توزیع می شوند. مردم هم با چنان حرص و ولعی می خورند که انگار اصلاً شربت ندیده اند و حتی نمی دانند که شربت را با کدام «ر» می نویسند.البته از بعضی هایشان که می پرسیم، می گویند: «این شربت را برای شفا می خوریم.» .نمی توان منکر این قضیه شد و جای بحث بیشتری دارد. زیرا بسیار شنیده ایم که خداوند در زهر بعضی موجودات هم شفا قرار داده است. به فرض اینکه اینگونه باشد و با خلوص نیت، لیوان شربت را سر می کشند، پس چرا بعد از نوشیدن آن، لیوانش را وسط خیابان پرت می کنند، بطوری که هر چقدر هم موتورسوار قابلی باشی باز هم از هر 10 لیوان ریخته شده در کف خیابان از روی 5 تای آنها رد خواهی شد.فکر می کنید صبح زود که مأمورین زحمت کش شهرداری برای جمع کردن لیوانهای له شدۀ شب قبل می روند با چه نیت و با چه الفاظی کار می کنند؟ مطمئناً اینقدر صاف و پاک هستند که به نیت قربتاً الی الله لیوانها را جمع آوری می کنند.
آیا خداوند متعال و ائمه اطهار(ع) هیچ حدیثی در مورد نظافت و تضییع حقوق مردم و خسارت به بیت المال نگفته اند؟؟
پخش شربت و شیرینی پایان ماجرا نیست. بعدازآن مراسم ترقّه زدن است. ظاهراً می خواهند بااین کار مزد زحماتشان را از ائمه اطهار(س) بگیرند!!! هم اکنون که دارم این پُست را می نویسم به قدری صدای ترّقه دارد اعصابم را می خراشد که در فکر می روم پس این نیروی انتظامی در انتظامات این شهر چه محلّی از اعراب دارد!!!؟؟؟؟؟
اینگونه مراسم مذهبی از اوایل ماه رجب تا نیمه شعبان ادامه دارد. یعنی حدود یک ماه ،هر شب چراغانی با آن کیفیت که گفتم و حدود 6-7 شب هم پخش شربت و شیرینی.
مطمئناً امام علی (ع) وامام حسین(ع) و حضرت اباالفضل(ع) و امام سجاد(ع) و پیامبر اکرم(ع) و حضرت مهدی (ع) که صاحبان این ماه ها هستند همگی شاهد و ناظر اعمال برگزارکنندگان ورفتارمردم فهیم ما هستند و یقیناً در کارنامه اعمالشان ثبت خواهد شد.
به گفته یکی از دوستان،ظاهراً هر عملی که چند صباحی مردم را به خودشان مشغول کند نه فشاری به نیروگاهی وارد می کند و نه خشک بودن رودی به چشم می آید و نه هرز دادن آب لوله کشی برای آب پاشی خیابان اسراف است و نه بی جهت روشن گذاشتن هزاران لامپ تا صبح ایراد دارد. جالب اینجاست که در این هوای گرم اگر در روز 2 ساعت برق قطع شود همانهایی که از ساعت 6 بعدازظهر مبادرت به روشن کردن ریسه ها(به قول ما؛ رجه ها)ی لامپ می کنند دادشان گوش فلک را کر می کند که: «چرا برق قطع شده است!!!». این اشخاص به قدری فهمیده و باهوش هستند که یک ذرّه به روی خودشان نمی آورند که این قطعی برق ناشی از چیست؟؟ این وسط، یک جای کار می لنگد. من که از بس فکر کرده ام که کجاست، نتیجه اش کهیری بود که در صورتم پدیدار شد و صبح زود مرا روانه اورژانس کرد تا با زدن چندآمپول حساسیت، مثل بیمارانی که اشتباهاً معتاد نامیده می شوند با کوچکترین توقّفی ،خواب به سراغم بیاید!!.
عنوان این وبلاگ را با«بی بی سی» اشتباه نگیرید.